جلسه دفاع اینجانب روز 4شنبه مورخه 90/8/11 برگزار شد و با نمره عالی 18/75 پذیرفته شد. 

با تشکر از همه دوستانی که شرکت کرده بودند و دوستانی که به یادم بودن.

دوستان عزیزی که لطف می کنن نطر میدن و منتظر جوابن ایمیل خود را بذارن تا بهشون جواب بدم.اینجا که نمیشه به جواب سوالات پاسخ داد.

برنامه ريزي چيست ؟

برنامه ريزي يعني نقشه كشيدن براي رسيدن به مقصد ، براي دستيابي به خواسته ها .

« راسخ » در كتاب «تعليم و تربيت در جهان امروز» برنامه ريزي را تفكر قبل از عمل ، دور نما سازي و مداخله در جريان امور براي هدايت براي نيل به هدف خوانده شده و آنرا چنين تعريف كرده است .

« طرح تدابيري كه به احسن وجه يا مناسبترين صورت از منابع موجود به جهت نيل به به هدفهاي مطلوب استفاده كند . »

در كتابهاي موجود در باب برنامه ريزي اعم از برنامه ريزي اقتصادي ، اجتماعي يا آموزشي تعريفهاي گوناگوني براي مفهوم برنامه ريزي يافت مي شود ولي در حالت كلي برنامه ريزي را مي توان چنين تعريف كرد :

-برنامه ريزي يعني نقشه كشيدن براي دستيابي به خواسته ها ،

- برنامه ريزي راهي براي هدايت حساب شده فعاليت انسان به سوي منظور شخص واهداف تعريف شده ،

-برنامه ريزي يعني نقشه كشيدن براي آينده و پيش بيني راههاي دستيابي به آن ،

-برنامه ريزي فراگردي است دور نگر براي جهت دادن منطقي به فعاليت هاي جنبي ،

دراين مقاله ابتدا به معرفي فلسفه پراكماتيسم و سپس تاريخچه و بنيانگذاران اين مكتب پرداخته و چارچوب كلي اين فلسفه را مورد بررسي قرار داده ايم . سپس به معرفي فيلسوفان معاصر پيرو اين مكتب فلسفي كه به عبارتي نئوپراكماتيست ؛ خوانده مي شود پرداخته و سعي در معرفي آراء و نظرات ايشان داريم :

تعريف :

اين مكتب فلسفي با نامهاي عملگرايي ، اصالت عمل و حتي تجربه گرايي خوانده مي شود .

واژه ي پراگماتيسم را به اصالت عمل و مكتب صلاح علمي ترجمه كرده اند . اين واژه علاوه بر اين كه يك گرايش فلسفي است حاكي از يك روحيه ي اخلاقي و رفتاري نيز هست . رويه اخلاقي پراگماتيستي كه يادآور پايبند نبودن به مباني عقلي و منطقي است رشد در همان گرايش نظري و فلسفي دارد و مي توان گفت : پراگماتيسم بيان فلسفي رويه اخلاقي و اجتماعي خاصي است ويژه جامعه آمريكا . 2007/5/5  www.Cloob.com

پراگماتيسم به ما مي گويد كه به جاي دامن زدن به بحث هاي سنتي و موروثي ، بايد بينديشيم كه اين بحث ها چه كاركردي دارند و به چه درد ما مي خورند و در رابطه با فلسفه ، اين يعني كه پيش از هر بحث فلسفي ابتدا از خود بپرسيم كه فلسفه به چه كار ما مي آيد ؟ اگر پاسخ مناسب و واقع بينانه اي براي آن پيدا كرديم ، نه انتظارات نابجا از آن خواهيم داشت و نه بار عرصه هاي ديگر را به دوش فلسفه خواهيم انداخت .2007/5/4 www.Tehranemrooz.ir 

فلسفه پراگماتيسم ، فلسفه اي است طبيعي و تجربي . تجربه اساس كار اين فلسفه را شكل مي دهد. طبق اين فلسفه روش هاي مجرد عقلاني ، روش شهود و همچنين موجودات مجرد و غير طبيعي وجود ندارند ، آنچه هست در جريان متغير تجربه و طبيعت ظاهر مي گردد .

 ( دكتر خليلي شوريني ، 1378 : 80 )

جهان شناسي در پراگماتيسم :

ماهيت آن تا آنجا مورد توجه است كه كاربردي عملي داشته باشد ( اصالت عمل ) جهان حاصل تأثير پديده ها بر يكديگر است كه آن را تجربه گويند . ( تجربه تعامل فرد و محيط است ) جهان واقعيتي وراي تجربه ندارد . ( دكتر خليلي شوريني ، 1378 : 79 )

تجربه در مفهوم وسيع آن ، اساس جهان شناسي پراگماتيستي را تشكيل مي دهد . از نظر پراگماتيستها تجربه شامل ، ادراك ، احساس ، تفكر ، قضاوت ، مقايسه و توصيف ، سير عقلاني و توجه به ارتباط امور با هم مي باشد بنابراين تجربه را نمي توان به ادراكات حسي محدود نمود . از طرف ديگر تجربه محصول تأثير متقابل فرد و محيط روي يكديگر است . اشياء خارجي همانطور كه هستند در ذهن ما منعكس نمي شوند ، به عبارت ديگر ذهن ما حالت انفعالي ندارد ، بلكه تحت تأثير تجربيات قبلي ، هدف هاي ما و آنچه براي ما با ارزش است . تأثرات حسي را به صورتي خاص در مي آورد آگاهي ما از جهان خارج نتيجه ي همين تأثير متقابل مي باشد .

از نظر پراگماتيست ها اشياء در خارج وجود دارند اما وقتي اين اشياء براي ما واقعيت پيدا مي كنند و مورد درك ما قرار مي گيرند كه جزئي از تجربه ما را تشكيل مي دهند .

( شريعت مداري علي ، 1367 : 200 )

انسان در پراگماتيسم :

انسان با طبيعت يا جهان پيوسته و مربوط است و بعنوان تجربه مورد نظر مي باشد . از آن جا كه تفكر ، مركز تجربه ي انسان است ، عقل و استدلال بعنوان صفت اساسي انسان مطرح مي باشند .

( دكتر خليلي شوريني ، 1378 : 79 )

فيلسوفان مكتب پراگماتيسم و نئو پراگماتيسم :

پيرس بنيان گذار اين مكتب و جيمز ، ديويي ، مونته سوري ، پاركر ، دكرولي ، كلاپارد ، را مي توان از فيلسوفان مكتب پراگماتيسم دانست و سلرز ، كواين ، ريچارد رورتي از فيلسوفاني هستند كه گرايش پراگماتيستي داشته و انديشه هاي مكتب نئوپراگماتيسم را در قرن بيستم مطرح نموده اند كه در اينجا سعي در معرفي مختصري از آنان نموده ايم :

كواين : ويلاردون اورمن كواين در سال 1908 در شهر آركون ، ايالت اوهايوي آمريكا به دنيا آمد . پدرش كلويد رابرت كواين كارمند و مادرش هريت اليس ون اورمان كواين معلم بودند . او دوران كودكي شاد و سرزنده اي در آركون گذراند كه در خود زندگينامه اش (( دوران زندگي من )) ( 1985 ) به توصيف آن پرداخته است او تحصيلات دانشگاهي اش را با رشته ي رياضي در دانشگاه اوبرلين آغاز كرد و در سال 1930 ليسانسش را دريافت كرد . استعدادها و علائق متنوع او از يك طرف در رياضيات ، علوم و روانشناسي و از جانب ديگر در زبان ، ادبيات و شعر نهايتاً او را به جانب فلسفه كشاند . خود او به تأثير كتاب مجموعه نوشته هاي آدگار آلن پو و نوشته         (( اوركا )) در آن بر خود اشاره مي كند كه علاقه فلسفي اش را به ماهيت چيزها برانگيخت . علت انتخاب رياضيات براي دوره ليسانسش اين بود كه از دانشجويي با اطلاع در مورد((فلسفه رياضي)) راسل شنيد و به نظرش آمد كه راهي براي تركيب علايقش به فلسفه و نيز رياضيات يافته است .

او براي دوره دكترا زير نظر وايتهد به دانشگاه هاروارد رفت . او 23 ساله بود كه دكتراي فلسفي اش را در 1932 تنها پس از 2 سال دريافت كرد . تز او متشكل از جنبه هاي گوناگون ساده شده و وضوح يافته كار راسل و وايتهد بود . اين تز بسياري از شاخص هاي كار كواين به عنوان يك فيلسوف را در بردارند .

نظريه عدم تعيين كواين پيامد انديشه هاي بنيادي تري راجع به ماهيت عمومي زبان بود كه كواين در نوشته هاي بعدي اش آن را تدقيق كرد . اين كارهاي بعدي شامل گستره ي بزرگي از بينش هاي فلسفي كواين است .

ديدگاه هاي او درباره معرفت شناسي ، هستي شناسي ، عليت ، انواع طبيعي ، زمان ، فضا و فرديت كواين عضو تعداد فراواني از آكادمي ها بود و جوايز بسياري را دريافت كرد از جمله اولين جايزه رالف شوك در استكهلم در سال 1933 و جايزه كيوتو در كيوتو در سال 1996 . كواين به همراه ويتگنشتاين ، مارتين هايدگر و جان رالز از مورد استناد ترين فيلسوفان قرن بيستم است .

( 2007/5/5  www.Philosophers.com  )